Hoe ik los moest breken van m’n moeder….

Ik reed naar m’n moeder. Niet om gezellig te doen. Maar omdat ik afscheid moest nemen.

Niet van haar (het is een schat van een mens). Maar van haar stem. Een stem die m’n hele leven in m’n hoofd is blijven zitten. Een stem die me m’n hele leven is blijven achtervolgen.

De stem ‘Zou je het wel doen?’

Een stem die me niet meer hielp. Met name niet bij het punt waar ik op dat moment in m’n leven stond.

Ik had een goede baan. Verdiende goed. Fijne collega’s. Gave auto. Mooi huis.

Kon elk jaar heerlijk op vakantie.

Maar diep van binnen wou ik iets anders. Ik voelde dat mij iets groters te doen stond.

Maar het stemmetje bleef. ‘Zou je het wel doen?’

(Misschien herken je dat stemmetje wel)

M’n reptielenbrein zei natuurlijk ‘Nee!’ Waarom zou je zoveel zekerheid opgeven??

M’n hart zei Ja…

Maar daarvoor moeste ik eerst afrekenen met dat stemmetje.

Toen ik ging onderzoeken waar dat stemmetje vandaan kwam, kwam ik uit bij m’n moeder. Het was haar stem.

Ik wist dat als ik een stap wou nemen in mijn leven, om te gaan doen wat ik diep in m’n hart graag wilde doen, dat ik een gesprek met m’n moeder moest aangaan.

Ik besloot naar haar toe te gaan.

Een rit van 2,5 uur heen, 2,5 uur terug.

Allemaal voor één vraag. Maar ik voelde dat ik het moest doen.

Toen ik aankwam begon het, zoals altijd, erg gezellig. Ze waren blij om me te zien. Maar ik vertelde dat ik in principe niet alleen voor de gezelligheid kwam. Ik kwam met een reden.

Ik viel gelijk maar met de deur in huis.

‘Mam, ik wil graag voor mezelf beginnen’.

‘Wat leuk!’, was haar eerste reactie.

‘Maar iets houdt me tegen’, vervolgde ik.

En dat is dat ik continu denk aan de woorden die ik je vaak hoor zeggen.

De woorden ‘Zou je het wel doen?’

Ik merk dat ik daardoor blijf hangen in veiligheid en zekerheid. Ik merk dat ik daardoor twijfel of ik het wel moet doen. Ik merk dat ik daardoor de stap niet durf te nemen.

En ik wil daar van loskomen.

Want ergens voel ik dat me iets te doen staat. Dat ik de sprong moet wagen. Dat me dát iets geweldigs gaat opleveren.

Maar daarvoor moet ik loskomen van dat stemmetje. Anders ga ik het namelijk nooit doen.

Dus ik wil iets aan je vragen.

Het zal misschien een moeilijke tijd worden. Ik zal misschien op m’n bek gaan. Ik zal misschien niet zoveel meer verdienen of misschien wel helemaal niks verdienen. Maar ik ga het doen. Ik wil daarom iets aan je vragen.

Ik wil vragen of je me kunt helpen door m’n volledige support te geven.

‘Natuurlijk!’, zei zei.

Dank je. Maar dat betekent ook dat ik je wil vragen om niet meer te vragen ‘Zou je het wel doen?’. En ook als het later wat minder gaat, te zeggen ‘Had je niet beter bij je vorige baan kunnen blijven…?’

Het drong even tot haar door.

Ik zag het besef in haar ogen dat ze hier een rol in had. Ze veranderde van opgetogen naar serieus. Het veranderde van ouder tegen haar kind naar volwassene tegen een volwassene.

En ze zei op rustige toon;

‘Natuurlijk zal ik dat doen. Ik steun je in welke keuze je ook maakt’

We maakten op een dieper niveau contact. Ik knikte. Maar belangrijker; op dat moment kwam ik los. Los van een stem die niet van mij was.

Ik voelde me vrij. Vrij om te gaan. Vrij om mijn droom te gaan volgen.

Dát was waarom ik er naartoe was gegaan. Om deze simpele vraag.

Eén vraag. Maar één die m’n leven veranderde. Omdat ik er nu een nieuwe vraag voor in de plaats kon zetten;

‘Wat als het wél lukt?’….’

Ik bleef nazitten voor de koffie bij mijn ouders en op een gegeven moment besloot ik weg te gaan. Ik gaf m’n vader een knuffel. Ik gaf m’n moeder een kus. En voordat ik wegging fluisterde ze nog stiekem in m’n oor;

“Als je het écht financieel moeilijk krijgt, dan kun je altijd nog terug bij ons wonen he?…”

Tja, zo zijn moeders he 😜

Wat wil ik met dit verhaal zeggen:

Er zijn altijd stemmetjes in je hoofd die je tegenhouden om iets te doen. Stemmetjes als ‘Wie ben ik nou?’ ‘Wie zit er op mij te wachten?’ ‘Zou je het wel doen?’ enz.

Besef je ten eerste dat die stemmetjes niet persé van jou zijn. Dus:

  1. Merk op welk stemmetje je klein houdt of tegenhoudt in bepaalde acties
  2. Onderzoek van wie het stemmetje is en adresseer het (vaak zijn het je ouders of iemand anders in je directe omgeving)
  3. Geef ze een plekje. Vervang ze door een nieuwe stem en neem afscheid van de oude (en daarvoor hoef je niet eens fysiek bij diegene die de stem belichaamt te zijn. Dat kan ook gewoon in jezelf)

Wat wil ik hiermee zeggen;

Misschien heb jij diep van binnen ook wel zo’n gevoel dat je iets te doen staat. Maar voel je nog dat een bepaald stemmetje je tegenhoudt.

Pak dat stemmetje dan aan. Zorg ervoor dat het je niet weerhoudt in wat je hier eigenlijk te doen staat.

Want ik beloof je; loskomen van dat stemmetje, geeft een heerlijk gevoel.

Met liefde,

Frank

p.s. Als je zelf ook wilt losbreken van die interne (of externe) stemmen je eigen pad wilt volgen; schrijf je dan in voor deze workshop. Ik deel hoe je meer passie, meer voldoening en meer zingeving kunt ervaren door simpele en praktische stappen. Inschrijven kan hier.

 

Shares

Wil je weten of je momenteel op de juiste plek zit?

Doe de test en kom er in slechts 5 minuten achter of je wel of niet het juiste werk doet en waar dat precies aan ligt.

Pin It on Pinterest

Malcare WordPress Security